Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

ΤΙ ΚΡΙΜΑ..... - του Όθωνα Ιακωβίδη



Ο Μϊκης Θεοδωράκης, εξουθενωμένος από την (για άλλη μιά φορά) α-νοησία  της "Αριστεράς"  μπροστά σε εθνικό κίνδυνο πρώτου μεγέθους (την παράδοση της Ελληνικής κοινωνίας σε ξένα χέρια) αναγκάζεται να αναφωνήσει, φανερά απαγοητευμένος: "Κρίμα ...."


Μιλάμε για την α-νοησία της να αφήσει (προς στιγμήν) τα κομματικά "εξαπτέρυγα" και να πιαστεί χέρι-χέρι με όλο τον λαό, (όπως της πρότεινε ο Μίκης Θεοδωράκης) ασχέτως ιδεολογικών προτιμήσεων, προκειμένου να ανατρέψει ένα αλλοτριωμένο σε Ολιγαρχία, καθεστώς εκφυλισμένων δημοκρατικών λειτουργιών.

Όμως δεν πρόκειται για α-νοησία της Αριστεράς.

Πρόκειται για ένα καταστοφικό σύνδρομο που διαπερνά όλο το πολιτικό σύστημα, από την άκρα Αριστερά, ώς την άκρα Δεξιά.

Πρόκειται για την αθεράπευτη αρρώστεια της "κομματοκρατίας", που εκδηλώνεται με τη νοοτροπία της δογματικής πρόταξης του κομματικού συμφέροντος από το κοινωνικό/εθνικό όφελος.

Πρόκειται για την ίδια αρρώστεια που οδήγησε στη σημερινή εξαθλίωση την κοινωνία και στην (όχι μόνον οικονομική)  πτώχευση την Πολιτεία μας, καθώς εξ αιτίας αυτής, ξοδεύτηκαν , όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης, πακτωλοί χρημάτων, τόσο για τον πλουτισμό των διαπλεκόμενων "ημετέρων" της πλουτοκρατίας για την (μέσω αυτού του κλεμμένου από τον λαό, χρήματος)  χρηματοδότηση του σαφάρι του κομματικού "κυβερνισμού", όσο και για την εξαγορά ψηφοφόρων με τη μονιμοποίηση της υπαλληλοποίησής τους, ως ψηφοφόρων του κόμματος, στο κρατικό φέουδο της εκάστοτε κυβέρνησης.

Αυτή την αρρώστεια (της "κομματοκρατίας") πρέπει να ξηλώσουμε οριστικά και αμετάκλητα μέσα από ένα νέο Σύνταγμα,  που δεν θα αφήνει περιθώρια φαλκίδευσης της Δημοκρατίας στους ενδιάμεσους χονδρεμπόρους της λαϊκής βούλησης, τα κόμματα.

Αυτή την αρρώστεια, που είναι η αιτία της σημερινής κατάντιας της κοινωνίας μας, καλούμαστε εμείς, οι ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ (αυτής της παθογένειας) πολίτες, να απομακρύνυμε "διά παντός" από το σώμα της Δημοκρατίας μας.

Και είναι πλέον φανερό, ότι σ' αυτή την προσπάθεια δεν μπορούμε και δεν πρέπει να περιμένουμε τη βοήθεια των αρρώστων του υπάρχοντος πολιτικού/κομματικού προσωπικού.

Επάνω σ' αυτό, αποδεικνύεται προφητικά σωστός ο λόγος του μεγάλου μας Μίκη που, μέσα από την Ιδρυτική Διακήρυξη του  Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών (ΚΑΠ), αναφέρει στην πρώτη κιόλας παράγραφο, ότι ο στόχος είναι η δημιουργία ενός κινήματος «ανεξάρτητα και μακριά από το υπάρχον πολιτικό-κομματικό κατεστημένο».

Στον αγώνα, λοιπόν, για τη δημιουργία του "Παλλαϊκού Μετώπου" ενάντια στις δυνάμεις κατοχής, στις οποίες συγχνωτίζονται και συναθροίζονται, τόσο σύσσωμο το καθεστώς πολιτικό σύστημα, όσο και οι ξένοι πάτρωνές του, δεν μπορούν να συμμετέχουν πρόσωπα και μηχανισμοί "χτυπημένοι" από την  θανατηφόρα (και κολλητική) αυτή αρρώστεια.

Το "Παλλαϊκό Μέτωπο" ενάντια στις δυνάμεις κατοχής, θα το χτίσουμε με κοινωνικές δυνάμεις, απαγκιστρωμένες από κομματικές δουλείες, καθαρές, ικανές και εμπιστοσύνης.

Επομένως η νέα ιστορική ευκαιρία που παρουσιάζεαι σήμερα μπροστά μας, έχει ένα όνομα: «Ενωμένος Λαός». 

Ένας λαός ενημερωμένος και αποφασισμένος έχοντας ως όπλο ένα κοινό πρόγραμμα στόχων που να φτάνουν και να ξεπερνούν την Κυβερνητική Εξουσία, δηλαδή με σχέδιο ξεκάθαρο και ρεαλιστικό για το τι θα γίνει μετά την κατάκτηση της εξουσίας:

  • το νέο Σύνταγμα,
  • τις νέες κοινωνικές σχέσεις και
  • τον νέο διεθνή μας προσανατολισμό.
Δηλαδή τα επιτεύγματα που εξασφαλίζουν μόνο η κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας και της παλλαϊκής εξουσίας που δεν κατακτώνται μόνο με ποσοτικές αυξήσεις της εκλογικής δύναμης αλλά με την ποιότητα αγώνων και συγκρούσεων, που κρίνονται από το εύρος της δύναμης των αντιπάλων.

Πού θα στηριχτούμε λοιπόν για να νικήσουμε; Το μοναδικό όπλο είναι ο ενωμένος Λαός κι εμείς.

Γιατί εμείς :
  • δεν ασχολούμαστε  με το στενό μας συμφέρον, αδιαφορώντας αν με τον τρόπο αυτό γινόμαστε εξ αντικειμένου οι καλλίτεροι φίλοι και συνεργοί των εξουσιαστών μας,
  • δεν θέλουμε να καταντήσουμε να δεχόμαστε τα συγχαρητήρια και τις ευχαριστίες τους για το θεάρεστο έργο μας, τη διάσπαση του μετώπου του λαού.

Θα είναι κρίμα, αν δεν το μπορέσουμε...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου